23. septembar 2014./Sve o medu

Ekološko pčelarenje — koliko je med zaista čist

Ekološko pčelarenje — koliko je med zaista čist

Mnogi stručnjaci tvrde da bi svaki med po svom kvalitetu bio med, tj da je čist jer potiče od biljaka i cveća, a da mu se ne dodaju strane materije. Pčela, ako se i otruje sa zaštitnim sredstvom, ona ugiba, pa štetna / otrovna supstanca ne dospeva u košnicu i med.

Postoje i stručnjaci koji tvrde da ni jedan med danas nije čist. Odnosno, da ne može biti čist zbog zagađenja vazduha i kiselih kiša koje padaju svuda.

Činjenica je da insekticidi ne ubijaju svaku pčelu. Zaštitna sredstva postepeno gube svoju toksičnost i uslovljavaju različita subletalna oštećenja. Takve pčele, koje su oštećene fizički ili hemijski, vraćaju se u košnicu i sa sobom unose ostatke hemijskih sredstava. Ta hemijska sredstva su štetna i za čoveka.

U košnicu ulaze štetne supstance, odnosno u pčelinje proizvode, i to ne samo zbog savremenih agrotehničkih mera, nego kao i posledica zagađivanja u prometu sa teškim metalima (olovo, kadmijum), kao i industrijskih zagađenja. Lokaciju za pčelinjak i pašu treba odabrati tako da bude na mestu koje je dovoljno udaljeno od takvih zagađenja.

Moramo i primeniti i razmišljati o primeni onakvih načina rada uz čiju ćemo pomoć odbraniti pčele od bolesti i štetočina i to na takav način da zdravlje pčelinje zajednice ne bude ugroženo, te da se u pčelinjim proizvodima ne nađu nikakve štetne supstance.
Med proizveden po ekološkim principima pčelarenja nije jednak komercijalnom medu. Eko-med je zaista čist i zdraviji, pa postoji opravdana potreba tržišta za takovim medom.

OSNOVNI PRINCIPI EKO-PČELARENJA

Postoje četiri osnovna principa eko-pčelarenja, a to su:

-Izbor odgovarajućeg mesta za pčelinjak, odnosno odgovarajući izbor pčelinje paše
-odgovarajuća pčelarska tehnologija
-odgovarajuća zdravstvena zaštita pčela bez rizika
-propisno rukovanje, obrada i skladištenje pčelinjih proizvoda

Izbor pčelinje paše

Uspešnost pčelarenja zavisi o izboru odgovarajuće pčelinje paše. To je ona pčelinja paša koja pored sopstvenih potreba osigurava za pčelinju zajednicu više nektara i polena i to po mogućnosti kontinuirano. Kod eko-pčelarenja uz to je potrebno da pašno područje bude zaštićeno od hemijskih zagađivača. Takva se područja nalaze u šumama, u zaštićenim područjima, rezervatima i na zemljištima gde se uzgaja tzv. zdrava hrana.

Kada pčelar pronađe mesto za svoj stacionarni ili seleći pčelinjak tada ga obilježi na geografskoj karti i to pošalje u nadležni državni kontrolni centar. U centru se zahtev razmotri te se može prihvatiti pčelarov predlog ili se eventualno može zatražiti da potraži bolje mesto za ekološko pčelarenje. Moraju biti isključene sve poljoprivredne površine bilo da su one ratarske, voćarske ili povrtarske te se mere odgovarajući parametri za prepoznavanje opasnosti od saobraćajnog ili industrijskog zagađenja. Održavanjem i obeležavanjem odgovarajućeg izolacionog pojasa (udaljenosti) pčelar se zaštićuje od zagađenih područja. Osnovu za izračunavanje te izolacione udaljenosti čini merenje radijusa kretanja pčela letačica od košnice do paše. Na udaljenost do koje će pčele maksimalno leteti na pašu utiče nektarska sposobnost paše, smer vetra i razjedinjenost terena. Pčele su po prirodi racionalne životinje pa posećuju pašu koja je prisutna u velikoj količini, onu koja ima veću koncentraciju šećera u nektaru i / ili teži polen. Pčele nerado lete uz brda, a u slučaju jačeg vetra prekinu izlet. Prosečni prečnik izolacionog pojasa je 2 km (zakonska odredba).

Odgovarajuća tehnologija pčelarenja

Prednost čini korišćenje savremene opreme, ali u biološkom pčelarenju od toga je važniji odnos pčelara prema pčelama.

Osnovne karakteristike pčelara su: motri zajednicu i ponašanje pčela na letu te poznaje dobro stanje u košnici i bez čestog otvaranja košnice. Sve nepravilnosti ili promene dobro oko može otkriti prema stanju u letu. Košnice moraju biti postavljene na odgovarajuća postolja u poluhlad na mesta koja su zaštićena od vetra sa letima okrenutim prema istoku. Između košnica mora postojati udaljenost oko 1 m (po tom pitanju situacija nije povoljna na pokretnim pčelinjacima). Ispravno je košnice postaviti što bliže paši. Ako imamo različitu visinu terena, tada košnice smeštamo što bliže dnu brega da bi se pčele sa teretom vraćale u košnicu nizbrdo.

Potrebno je obezbediti trajno i tempirano higijensko pojilo. Pri selidbi je potrebno vrlo oprezno rukovati sa košnicama i pčelama u njima radi što manjeg uzrujavanja i stresa.

Med sa homolja Read more

2. februar 2014./Sve o medu

Med sa Homolja – RAZVOJ PČELARSTVA U SREDNJEVEKOVNOJ SRBIJI

Med sa Homolja – RAZVOJ PČELARSTVA U SREDNJEVEKOVNOJ SRBIJI

1907284580083(Tekst objavljen u časopisu Pčelar za januar 1998. godine)

Naši daleki pretci, stari Sloveni su dugo živeli daleko od Sredozemlja, kolevke antičkih država, pa su dugo vremena ostali nepoznati antičkim piscima. Zato je o starim Slovenima i njihovoj prapostojbini sačuvano vrlo malo podataka. Prapostojbina Slovena je između Karpata i reke Dnjepra, na jugu, i Baltičkog mora, na severu, pa do između reke Visle i Odre. U staroj postojbini živeli su u plemenskim zajednicama u prostranoj ravnici sa blagim uzvišenjima. Takvi predeli bili su pogodni za zemljoradnju i stočarstvo. S druge strane, šumoviti, močvarni krajevi, ispresecani rekama, pružali su uslove za lov, ribolov i pčelarstvo.
Postojali su idealni uslovi za uspešno pčelarenje, što su stari Sloveni znali od najstarijih vremena da koriste. Grčki istoričar Herodot, u petom veku pre Hrista, navodi da su Skiti, koji su naseljavali Istočno-evropsku ravnicu i bili u dodiru sa Slovenima, bavili se trgovinom medom i voskom. Sloveni su med koristili ne samo kao hranu već i kao sirovinu za dobijanje omiljenog slovenskog pića medovine.
Iz pradomovine slovenska plemena selila su se na istok, zapad i jug. Tako su nastali Istočni, Zapadni i Južni Sloveni. Naši pretci, Južni Sloveni naselili su Balkansko poluostrvo i Istočne Alpe. Sloveni su više od jednog veka ostali na granici Vizantije, na levoj obali donjeg toka Dunava.
Jedan od najstarijih podataka o prisustvu Slovena u Podunavlju govori i o gajenju pčela na tom području. Te podatke ostavio nam je vizantijski diplomata i istoričar Prisk. Prisk je bio retor i filosof po obrazovanju, a radio je u diplomatskoj službi cara Teodosija II (408-450) a zatim Markijana i Pulherije (450-457). On je bio u poslanstvu cara Teodosija II koje je 448. godine vodilo pregovore sa Hunima, odnosno sa njihovim vođom Atilom, koji je imao prestonicu negde u Banatu, između današnjeg Beograda i Budimpešte. Taj svoj put i zapažanja Prisk je zapisao. Zahvaljujući tome, zna se da ih je slovenski živalj, koji je naseljavao Podunavlje ugostio medom. Umesto vinom Vizantinci su bili posluženi medosom (medovinom). Upotreba medovine u toj oblasti, u kojoj su tada vladali Huni, jasno govori da su Sloveni bili glavni proizvođači meda i medovine, jer reč med nije ni Grčka ni Hunska već slovenska.
Vizantijski car Mavrikije (582-602) zapisao je da su u VI veku Sloveni proizvodili u izobilju žitarice, stoku i da je u njih pčelarstvo veoma razvijeno i da od meda prave napitak – medovinu. Read more