Ekološko pčelarenje — koliko je med zaista čist
Ekološko pčelarenje — koliko je med zaista čist
Mnogi stručnjaci tvrde da bi svaki med po svom kvalitetu bio med, tj da je čist jer potiče od biljaka i cveća, a da mu se ne dodaju strane materije. Pčela, ako se i otruje sa zaštitnim sredstvom, ona ugiba, pa štetna / otrovna supstanca ne dospeva u košnicu i med.
Postoje i stručnjaci koji tvrde da ni jedan med danas nije čist. Odnosno, da ne može biti čist zbog zagađenja vazduha i kiselih kiša koje padaju svuda.
Činjenica je da insekticidi ne ubijaju svaku pčelu. Zaštitna sredstva postepeno gube svoju toksičnost i uslovljavaju različita subletalna oštećenja. Takve pčele, koje su oštećene fizički ili hemijski, vraćaju se u košnicu i sa sobom unose ostatke hemijskih sredstava. Ta hemijska sredstva su štetna i za čoveka.
U košnicu ulaze štetne supstance, odnosno u pčelinje proizvode, i to ne samo zbog savremenih agrotehničkih mera, nego kao i posledica zagađivanja u prometu sa teškim metalima (olovo, kadmijum), kao i industrijskih zagađenja. Lokaciju za pčelinjak i pašu treba odabrati tako da bude na mestu koje je dovoljno udaljeno od takvih zagađenja.
Moramo i primeniti i razmišljati o primeni onakvih načina rada uz čiju ćemo pomoć odbraniti pčele od bolesti i štetočina i to na takav način da zdravlje pčelinje zajednice ne bude ugroženo, te da se u pčelinjim proizvodima ne nađu nikakve štetne supstance.
Med proizveden po ekološkim principima pčelarenja nije jednak komercijalnom medu. Eko-med je zaista čist i zdraviji, pa postoji opravdana potreba tržišta za takovim medom.
OSNOVNI PRINCIPI EKO-PČELARENJA
Postoje četiri osnovna principa eko-pčelarenja, a to su:
-Izbor odgovarajućeg mesta za pčelinjak, odnosno odgovarajući izbor pčelinje paše
-odgovarajuća pčelarska tehnologija
-odgovarajuća zdravstvena zaštita pčela bez rizika
-propisno rukovanje, obrada i skladištenje pčelinjih proizvoda
Izbor pčelinje paše
Uspešnost pčelarenja zavisi o izboru odgovarajuće pčelinje paše. To je ona pčelinja paša koja pored sopstvenih potreba osigurava za pčelinju zajednicu više nektara i polena i to po mogućnosti kontinuirano. Kod eko-pčelarenja uz to je potrebno da pašno područje bude zaštićeno od hemijskih zagađivača. Takva se područja nalaze u šumama, u zaštićenim područjima, rezervatima i na zemljištima gde se uzgaja tzv. zdrava hrana.
Kada pčelar pronađe mesto za svoj stacionarni ili seleći pčelinjak tada ga obilježi na geografskoj karti i to pošalje u nadležni državni kontrolni centar. U centru se zahtev razmotri te se može prihvatiti pčelarov predlog ili se eventualno može zatražiti da potraži bolje mesto za ekološko pčelarenje. Moraju biti isključene sve poljoprivredne površine bilo da su one ratarske, voćarske ili povrtarske te se mere odgovarajući parametri za prepoznavanje opasnosti od saobraćajnog ili industrijskog zagađenja. Održavanjem i obeležavanjem odgovarajućeg izolacionog pojasa (udaljenosti) pčelar se zaštićuje od zagađenih područja. Osnovu za izračunavanje te izolacione udaljenosti čini merenje radijusa kretanja pčela letačica od košnice do paše. Na udaljenost do koje će pčele maksimalno leteti na pašu utiče nektarska sposobnost paše, smer vetra i razjedinjenost terena. Pčele su po prirodi racionalne životinje pa posećuju pašu koja je prisutna u velikoj količini, onu koja ima veću koncentraciju šećera u nektaru i / ili teži polen. Pčele nerado lete uz brda, a u slučaju jačeg vetra prekinu izlet. Prosečni prečnik izolacionog pojasa je 2 km (zakonska odredba).
Odgovarajuća tehnologija pčelarenja
Prednost čini korišćenje savremene opreme, ali u biološkom pčelarenju od toga je važniji odnos pčelara prema pčelama.
Osnovne karakteristike pčelara su: motri zajednicu i ponašanje pčela na letu te poznaje dobro stanje u košnici i bez čestog otvaranja košnice. Sve nepravilnosti ili promene dobro oko može otkriti prema stanju u letu. Košnice moraju biti postavljene na odgovarajuća postolja u poluhlad na mesta koja su zaštićena od vetra sa letima okrenutim prema istoku. Između košnica mora postojati udaljenost oko 1 m (po tom pitanju situacija nije povoljna na pokretnim pčelinjacima). Ispravno je košnice postaviti što bliže paši. Ako imamo različitu visinu terena, tada košnice smeštamo što bliže dnu brega da bi se pčele sa teretom vraćale u košnicu nizbrdo.
Potrebno je obezbediti trajno i tempirano higijensko pojilo. Pri selidbi je potrebno vrlo oprezno rukovati sa košnicama i pčelama u njima radi što manjeg uzrujavanja i stresa.
